315 Nevzat Burada mı ?

Süheyla hanım duygulu bir kadındı.Herşey korunmalı,sevilmeli,yaşatılmalıydı.Tam aranan idealist bir öğretmendi sizin anlayacağınız..

Çayının son yudumlarını alırken birazda yürüyüş yapmalıyım hem de alışveriş yaparım diye düşündü.Kalın paltosunu giyip dışarıya çıktı.Aman Allah’ım bu ne soğuktu.Mahalle manavından birkaç sebze ve fırından aldığı sıcacık ekmeklerle eve döndü.Ne yapayım yemek diye düşündü.Sıcak bir tarhana ve zeytinyağlı pırasa güzel olur dedi.Herşey 2 saat içinde hazır olmuştu.Bilgisayarına göz gezdirirken arkadaşlık isteğine yanıt gelmişti.Hemen eski öğrencisi Nevzat’a birşeyler yazdı.En önemlisi 315 Nevzat burada mı? Sorusu kendisini bile ağlatmıştı.Dile kolay on sekiz yıl sonra talebesinin sınıf numarası dahi aklındaydı.

Öğrencisi Nevzat sevinçten bürosundaki koltuğuna sığamıyordu.Hocası ona “ 315 Nevzat “ demişti.Bu nasıl bir duygu,annenin evladını bulması gibi bir şeydi..”Hocam yıllar sonra sizinlebu şekilde irtibat kurmabilmek bana Allah’ın bir lütfu” dedi.On beş dakikalık bir görüşmeden sonra tekrar yazacağını söyleyip saygıyla huzurundan ayrıldı.Süheyla hanım yavaş yavaş akşam olduğunu  farketti.İnternette torunuyla bir onbeş dakika yazıştıktan sonra birden kızına ve torununa duyduğu özlemden olsa gerek Ankara’da ki emlak sitelerine göz gezdirmeye başladı.Bu evi satar satar,yerine Ankara’dan alırım diye düşündü.Emlak sitelerinde güzel evler vardı.Fakat düşündüğü rakamın bayağı üzerindeydi.

Vaktin en olduğunu anlamadan duvar saatine baktı ne çabuk yedi olmuştu.Akşam yemeği yemeliydi.Sonra biraz televizyon izler ve uyurum diye düşündü.Dediği gibi yaptı.Gece 10.50 de yatağına uzandı ve derin bir uykuya daldı.